عاشقی تو قصه هاس

asheghi-too-ghesehas — Sun, 10 Jun 2007 23:59:26 GMT

asheghi-too-ghesehas — Sun, 10 Jun 2007 23:21:01 GMT

حالا كه با هم يكي شدن دلامونُِِ

حالا كه جاده ها افتادن به پامونُ

يكي از اون بالا انگار داره ميشنوه صدامونُ

به گمونم كه اثر داره دعامونُ

همسفر اي هم ستاره را بيفتيم

كه خودش داره هوامونُ

دل اون سوخته براي گريه هامونُ

خودش داره هوامونُ

كليد بارون تو دستامونه

ميشيم روونه شونه به شونه

ميشه هر سنگ بيابون براي ما يه نشونه

كه بتونه مارو تا كنار دريا برسونه

همسفر اي هم ستاره سر رو شونه هاي من بذار دوباره

وقتي برفا آب ميشن رودخونه سر رو شونهْ دريا ميذاره

asheghi-too-ghesehas — Sat, 09 Jun 2007 23:15:40 GMT

به كي بگم مسافرم

قسمت نشد ببينمت خدانگهداري كنم

فرصت نشد بمونمو از تو نگهداري كنم

گفتم اگه ببينمت دل كندنم سخته برام

اگه يه وقت بگي نرو رفتن پر از درده برام

گفتم صداتو نشنوم نديده از پيشت برم

پشت سرم زاري نكن چي كار كنم مسافرم

من ميمرم ولي باز تو بدون هميشه

ياد تو از خاطر من فراموش نمي شه

گل من خوب مي دوني بي تو تك و تنهام عزيزم

اگه تو نباشي ميمرم

نامه رو تا تهش بخون گريه نكن طاقت بيار

نامه رو خط خطي نكن

دو جمله ام رو دووم بيار

باور نكن يه بي وفام نامه مي ذارمو ميرم

نه قسمت زندگيم اينه به كي بگم مسافرم

سهم من از تو دوري تو لحظه هاي بي كسي

قشنگي قسمت ماست كه ما به هم نمي رسيم

من ميمرم ولي باز تو بدون هميشه

ياد تو از خاطر من فراموش نمي شه

گل من خوب مي دوني بي تو تك تنهام عزيزم

اگه تو نباشي مييرم

هميشه زنده مي مونم با ياد تو ترانه هام

منو ببخش اگه بازم اشكام چكيد رو نامه هام ديگه تموم شد فرصتم

خاطره هام پيشت باشه تمام خاطرات خوش خدانگهدارت باشه

asheghi-too-ghesehas — Sat, 02 Jun 2007 12:38:06 GMT

در آنجا بر فراز قله ی کوه

در پایم خسته از رنج دویدن

به خود گفتم که در این اوج دیگر صدایم را خدا خواهد شنیدن

به سوی ابرهای تیره پر زد نگاه روشن امیدوارم

ز دل فریاد کردم که ای خداوند " من او را دوست دارم ".

صدایم رفت تا اعماق ظلمت

به هم زد خواب شوم اختران را

غبار آلوده وبی تاب کوبید در زرین قصر آسمان را

ملایک با هزاران دست کوچک کلون سخت سنگین را کشیدند

ز طوفان صدای بی شکیبم به خود لرزیده در ابری خزیدند

ستون ها همچو ماران پیچ درپیچ

درختان در مه سبزی شناور

صدایم پیکرش را شستشو داد ز خاک ره درون حوض کوثر

خدا در خواب رویا بار خود بود به زیر پلکهای پنهان نگاهش

صدایم رفت با اندوه نالید میان پرده های خوابگاهش

ولی آن پلک های نقره آلود دریغا تا سحرگه بسته بودند

سبک چون گوش ماهی های ساحل به رودیده اش بنشسته بودند

صدا صد بار نومیدانه برخاست که عاصی گردد و بر وی بتازد

صدا می خواست تا با پنجه ی خشم حریر خواب او را پاره سازد

صدا فریاد می زد از سر درد

به هم کی ریزد این خواب طلایی؟

من اینجا تشنه ی یک جرعه ی مهر تو آنجا خفته بر تخت خدایی

مگر چندان تواند اوج گیرد صدای دردمند و محنت آلود؟

چو صبح تازه از ره باز آمد

صدایم از صدا دیگر تهی بود

ولی اینجا به سوی آسمانهاست

هنوز این دیده ی امیدوارم

asheghi-too-ghesehas — Wed, 30 May 2007 13:28:33 GMT

asheghi-too-ghesehas — Wed, 30 May 2007 13:25:07 GMT

گفتي چو خورشيد زنم سوي تو پر

چون ماه شبي مي كشم از پنجره سر

اندوه كه خورشيد شدي تنگ غروب

افسوس كه مهتاب شدي وقت سحر......

asheghi-too-ghesehas — Wed, 30 May 2007 13:20:29 GMT

مي سوزم از اين دو رويي و نيرنگ

يك رنگي كودكانه مي خواهم

اي مرگ از آن لبان خاموشت

يك بوسه ي جاودانه مي خواهم

asheghi-too-ghesehas — Tue, 29 May 2007 14:46:01 GMT

عشق تقدير غير قابل پرهيزي است

و از آن به هيچ سرا مارا توان گريختن نيست

زيرا نه در مرگ و نه در زندگي

از بيکران عشق

فراتر نخواهيم رفت

و باز به همان جا مي رسيم

که عشق ما را به آن سو مي کشد

asheghi-too-ghesehas — Mon, 26 Jun 2006 23:47:09 GMT

گریه کن گریه قشنگه ..گریه سهم دل تنگه ..

سهم دل من چرا تمام نمی شود .چرا قشنگ بودنش این قدر

تلخ است؟

asheghi-too-ghesehas — Mon, 26 Jun 2006 23:36:00 GMT