عشق زرد

طبق عادت هميشگيش يه گوشه ي دنج توي پارك نشسته بود

نيمكتش پشت يه درخت بزرگ بود كه وقتي روي اوون مي نشست ميتونست ،

همه ي پارك رو به راحتي ببينه

صداي قدمهاي آرومي كه هر لحظه نزديكتر ميشدن افكارش رو به هم ريخت .

سرش روكه بالا كرد متوجه شد كه غريبه نيست اون رو خوب مي شناخت،

مدتها بود كه هر روز اونو مي ديد كه  گل به دست سر ساعت چهار مي اومد و

با تب و تاب منتظر مي نشست تا عشقش از راه برسه

چند روزي مي شد كه دختر بيچاره  سر ساعته هميشگي مي اومد

ولي بعد از يه انتظار طولاني گلهارو روي نيمكت مي گذاشت و با نا اميدي بر مي گشت.

اون روزم مثل هميشه نا اميدانه راه مي رفت و هر چند لحظه يك بار به ساعتش نگاه ميكرد.

از پشت درخت اون رو زير نظر داشت كه يك دفعه گل از گله دختر شكفت

مثل اينكه ا نتظارش به سر رسيده بود.

واسه چند لحظه از اوونها غافل شد و تو  فكر رفت

با صداي گريه دختر از خيالاتش بيرون اوومد

نميدونست چه مدت گذشته بود ولي وقتي چشمهاي گريون دختر رو ديد فهميد كه همه چيز

تموم شده ........

صداي غم انگيز دختر به گوشش رسيد كه ميپرسيد:

آخه چرا؟؟؟؟؟

ديگه هيچي نمي شنيد

دور شدن پسر رو مي ديد

چه آروم و بي خيال قدم بر مي داشت!!!!!

جز چند شاخه گل پژمرده كه معصومانه روي نيمكت افتاده بودن، ديگه هيچي

نمونده بود..............