ما که رفتیم

ما که رفتیم ولی یادت باشه دیوونه بودیم

واسه تو یه عمر اسیر،تو کنج این خونه بودیم

ما که رفتیم تو بمون با هرکی که دوسش داری

با اونی که پنهونی سر روی شونش میذاری

ما که رفتیم ولی این رسم وفاداری نبود

قصه چشمای تو واسه ما تکراری نبود

ما که رفتیم ولی خوب موندی سر قول و قرار

خوب رها کردی دستامو توی اول بهار

ما که رفتیم حالا تو می مونی و عشق جدید

می دونم چند روز دیگه می شنوم جدا شدید

ما که رفتیم ولی مزد دستای ما این نبود

دل ما لایق این که بندازیش زمین نبود

ما که رفتیم ولی چشم تو عجب نگاهی داشت

جمله های پر عشق تو چه وعده هایی داشت

ما که رفتیم ولی قدرتو دونسته بودیم

بیشترم خواسته بودیم ولی نتونسته بودیم

ما که رفتیم تو برو دل بده دست دیگری

به قول حافظ ما هم داریم یه یار سفری

ما که رفتیم تو بشین زیر نگاه عاشقش

آرزوم اینه فقط تلف نشه دقایقش

ما که رفتیم تو برو دنبال طالع خودت

ببینم که سال دیگه،کی میاد تولدت؟

ما که رفتیم تو بمون با اون که از راه اومده

اون که با اومدنش خنجر به قلب من زده

ما که رفتیم دل ندیم دیگه به عشق کاغذی

لااقل می اومدی پیشم ،واسه خدافظی

کاش می شد تو عینه سختی بازم عاشق بمونیم

گفتم: نرو پر پر میشم

گفتی: میخوام رها باشم

گفتم: آخه عاشق شدم

گفتی: میخوام تنها باشم

گفتم:دلم؟؟؟؟؟

گفتی:بسوز

گفتم:یه عمره،باز هنوز؟

گفتم:پس عمرم چی میشه؟

گفتی:هدر شد شب و روز

وای ی ی ی ی ی دلم

گفتم:آخه من داغون میشم

گفتی:به من خوش میگذره

گفتم:بیا چشمام ماله تو

گفتی:آخه کی می خره؟

گفتم:منو جنس می دیدی؟

گفتی:آره بی قیمتی

گفتم:من یه روز کسی بودم

با من نکن بی حرمتی

گفتم:صدام می میره باز

گفتی:به غم بسوز بساز

گفتم:حالا که پیر شدم

گفتی:که از تو سیر شدم

گفتم:تمنا می کنم

گفتی:می خوام خوردت کنم

گفتم:بیا بشکن تنو

گفتی:فراموش کن منو

کاش می شد تو عینه سختی بازم عاشق بمونیم

یک برگ عاف به یک برگه پائیزی گفت؟

تو در هنگام افتادن از شاخه غوغایی بر پا می کنی و

رویا های زمستانی ام را بز هم می زنی!!!!!!

بزگ پائیزی خشمگین شد و گفت:

ای همیشه فرومایه!

از چه رویایی سخن میگویی در حالیکه به خاک پست چسبیده ای و

از موسیقی آسمانی دور مانده ای و در میان آواز و نوحه فرق نمی گذاری؟

برگ پائیزی پس از گفتن این سخن،بر زمین سقوط کرد و

به خواب رفت و چون بهار فرا رسید،از خواب بیدار شد

اما به برگ علفی مبدل شده بود.

پائیز نیز به خوابه زمستانی رفت و چون باد وزید،برگهای پوسیده

بر برگ علف افتادند.

برگ علف با خود گفت:

وای از این برگهای سنگین پائیزی!!!

آنان در هنگام افتادنشان از شاخه ها غوغایی بر پا میکنند و

   رویا های زمستانی ام را بر هم می زند!       

جبران خلیل جبران

کاش می شد تو عینه سختی بازم عاشق بمونیم

چرا از من گذشتی بی تفاوت          

نه انگار عشقی بود نه روزگاری       

نه پاییز و زمستون نه بهاری           

چه جور دلت اومد تنهام بذاری ؟؟؟؟ 

حیف عمرم

حیف لحظه های خوبی که برای تو گذاشتم

حیف غصه ای که خوردم،چون ازت خبر نداشتم

حیف اون روزا که کلی ناز چشماتو کشیدم

حیف شوقی که تو گفتی داری اما من ندیدم

حیف حرفای قشنگی که برای تو نوشتم

حیف رویام که واسه تو از قشنگیاش گذشتم

حیف شبها که نشستم با خیالت زیر مهتاب

حیف وقتی که تلف شد واسه دیدن تو،تو خواب

حیف با وفایی من،حیف عشق و اعتمادم

حیف اون دسته گلی که،توی پاییز به تو دادم

حیف فرصتای نقرم،حیف عمرم و دقیقه م

حیف هر چی به تو گفتم،راس راسی حیف سلیقه م

حیف اشکایی که ریختم واسه تو دم سیده

حیف احساس طلائیم،حیف این عشق و عقیده

حیف شادیم توی روزی که میگن تولدت بود

حیف عاشقیم که گفتی اولش کار خودت بود

حیف جمعه های دلگیر،حیف شنبه های رنگی

حیف اون روز که نوشتم،چشای به این قشنگی

حیف فکرایی که کردم واسه جستن بهونه

حیف عشقی که کسی نیست حالا قدرشو بدونه

حیف اون همه قسمها که به اسم تو نخوردم

حیف نازی که کشیدم چون که طاقت نیاوردم

حیف اون کسی که دائم عاشقم بود توی رویا

حیف که تو از راه رسیدی اونودادمش به دریا

حیف چیزی که ندارم،حیف ذوقی که نکردی

حیف گرمیای دستم،که سپردمش به سردی

در   این   دنیا   همه   می خواهند   عاشق باشند

     عشق احساسی نیست که بتوان آن را ساده انگاشت

      عشق احساسی است که باید آن  را  گرامی داشت

به      باور      آورد      و     از    آن     مراقبت    کرد

عشق دلیل زندگی است

کاش می شد تو عینه سختی بازم عاشق بمونیم

حسادت می کنم به رنگ ديوار، وقتی اتفاقی سايش بدنت به پوستش را حس می کند.
حسادت می کنم به آفتاب، وقتی با نوازش آرام پوستت به تو گرمی ميبخشد.
حسادت می کنم به برگ گياه، وقتی در گلدان آرام گرفته و حرکت تو از کنارش او را هيجان زده می کند و
بی تاب و چرخان.
و حسادت می کنم به پدرت، وقتی در زير نور گرم به او لبخند ميزنی.
و به مادرت هم، وقتی چند لحظه پيش از خواب به ياد تو لبخند ميزند.
و به تختت که همه روز به هم آغوشی شبت پريشان و بهم ريخته است.
و به فرش که چند تار مويت را ميان پرزهايش نگه ميدارد و به سادگی هم پس نمی دهد.
و به اتاقت که لذت بودن با تو را هميشه می چشد.
و به آينه ات که هر روز گرمی نگاهت را حس می کند .
و به کوچه ات، درختهای باغچه ، چشمهايت وبه خودت، به خدايت و به اين قلم که از تو گفت

کاش می شد تو عینه سختی بازم عاشق بمونیم

چیزی نگو قسم نخور

تمومه حرفات یه دروغه

کسی نگفت خودم دیدم

خونه ی قلب تو شلوغه

چیزی نگو لیاقتت عشق مقدسم نبود

حس می کنم نبودی و بودنتم یه قصه بود

تو دیگه مردی و این حرف آخره

بذار عشق تو از خاطرم بره

فکر می کردم قلبت مال منه

اما انگار صد شاخه می پره

اسمتو پاک کردم از تو دفترام

بیخودی قسم نخور دیگه سخته برام

تورو باو داشتم و میخواستمت

چرا آتیش کشیدی همه ی باورام

کسی نگفت بهم من خودم دیدم

راستشو بخوای یه چیزی نفهمیدم

چرا وقتی تو رو از عشق خالی دیدم

جایه گریه به حالت میخندیدم

شایدم واسه اینه که دیگه بی ارزشی

واسه ی همه عروسکه نمایشی

تیی که میگذری  ساده از اینهمه عشق

لیاقت نداری دیگه با من باشی