سر به روی شانه های مهربانت میگذارم

عقده دل میگشاید گریه ی بی اختیارم

از غم نامردمیها بغض ها در سینه دارم

شانه هایت را برای گریه کردن دوست دارم

بی تو بودن را برای با تو بودن دوست دارم

خالی از خودخواهی من بر تر از آلایش تن

من تورا بالا تر از تن برتر از من دوست دارم

عشق صد ها چهره دارد

چشم  تو آیینه در عشق

عشق را در چهره آیینه دیدن دوست دارم

در خموشی چشم ما در قصه هاو گفتگو هاست

من تو را در جذبه مهراب دیدن دوست دارم

در هوای دیدنش یه عمر در چله نشستم

چله را در مقدم عشقم شکستن دوست دارم

کاش می شد تو عینه سختی بازم عاشق بمونیم

حسرت

از من رميده يي و من ساده دل هنوز

بر سينه پر آتش خود مي فشارمت

  چه چيزي انتظار مرا مي کشد  تنبيه ؟! نگاه هاي خشمگين ؟
چقدر بايد تاوان دهم
يک روز ؟ يک هفته ؟ يک ماه ؟ يک سال ؟
... يا يک عمر ؟
نمي دانم
نه
اصلا به حساب و کتابش نمي ارزد
مي بوسم اش و فرار مي کنم...

چشام وقتي زيباست كه پر از اشك باشه

اشك وقتي زيباست كه براي عشق باشه

عشق وقتي زيباست كه براي تو باشه

تو وقتي زيبايي كه براي من باشي

بيشتر از هميشه دوستت دارم

گر چه از عاشقي

و از عاشق شدن بيزارم

زير آوار فرو ريخته عشق

از دلم چيزي نمونده كه به تو بسپارم

اگر بيهوده مي ترسيدم

عشق را آنگونه كه هست ميديدم

شايد اين لحظه غمگين وداع

قلبمو دوباره مي بخشيدم

هر دريچه اي كه رو به شب گشودم

فكر تنهائي چشمهاي تو بودم

عاشقانه ترين سروده ام شعر چشمهاي تو بوده

از تو بوده

بيشتر از هميشه دوستت دارم

گر چه از عاشقي

و از عاشق شدن بيزارم

زير آوار فرو ريخته عشق

از دلم چيزي نمونده كه به تو بسپارم

اگر بيهوده مي ترسيدم

عشق را آنگونه كه هست ميديدم

شايد اين لحظه غمگين وداع

قلبمو دوباره مي بخشيدم

هر دريچه اي كه رو به شب گشودم

فكر تنهائي چشمهاي تو بودم

عاشقانه ترين سروده ام شعر چشمهاي تو بوده

از تو بوده

سکوت که می کنی
فکر می کنم
بدت آمده
من بد بوده ام
             فکر می کنم
حالت خوب نیست
خوش نیستی
فکر می کنم
به چیزهایی که
فکرش را نمی شود کرد
فکر می کنم
به سکوت فکر می کنم
و چقدر سکوت
که در سکوت می کنم...

 اینو نوشتم با اینکه میدونم  اوونی که میخوام شاید هیچوقت  نخونه........!!!

اونی که مدعی بود عاشقته

تورو تو فاصله ها تنها گذاشت

بی خبر رفت و تو این بی راهه ها 

رده پاشم واسه چشمات جا نذاشت

آه دلو سوزوندی آه چرا نموندی؟؟؟؟؟

منو هر ثانیه و جنونه تو      

واسه من همین خیالتم بسه   

بذا جاده ها اشتبا ه برن        

ما که دستمون به هم نمیرسه

با حریره پیله هایه کاغذی 

واسه من جادرو ابریشم نکن

من به پروانه شدن نمیرسم 

حرمته فاصلمونو کم نکن 

خوش به حالت تکه سنگ که نداری دله تنگ

حسودیم میشه به تو بی صدایی و یه رنگ    

دله عاشق نداری پیشه کس جا بذاری           

تا با غم بشکندش از چشات خون بباری    

گوش نداری بشنوی حرفهای اینو اون      

بفریبنت تورو با دروغ و وعده ها         

پا نداری که بری دنباله یار شهر به شهر 

وقتی پیداش میکنی نخوادت با نازو قهر

خوش به حالت تکه سنگ                  

خوش به حالت تکه سنگ                    

به دنبال تو می گردم

تو ای تنها ترین سردار فتح قلب ویرانم

تو ای شهزاده ی خوشبخت کاخ حسرت جانم

تو ای زیباترین پروانه ی بی تاب شمع قلب سوزانم

به دنبال تو می گردم

که شاید چشمهایم را به چشمانت بدوزم

تا نگاه خواهش دل را عیان سازم

که شاید دستهایم را به دامانت بیاویزم

و عشق خویش را با یک صدای لرزش ماتم بیان سازم

به دنبال تو می گردم

که قدری از حصار این جهان بیرون رویم و ساغری از باذه ی آتش به کام یکدگر ریزیم

که قدری از فراز عشق بالاتر رویم و درد را غم زار دل سازیم

که قدری محو در چشمان هم باشیم...

خسته ام از نوشتن،از عشق ...از نوشتن از اين همه دروغ...

خسته ام از اين کلمات کودکانه،از اين دلخوشی های بچه گانه

خسته ام از اين مستی و سردرگمی...خسته از جستجو کردن ،

فراموش کردن هستی ام ...وجودم...خسته از بازی های بچه گانه

از بازی با اين همبازی های بچه تر از خودم...خسته از دويدن...

برای رسيدن...برای رسيدن به هيچ!

خسته ام از اين اعتياد قلبم به عشق...از اعتياد چشمانم

به اشک.خسته از باور دروغی بنام عشق...

خسته از اين قمار ...از قمار دل...قماری که آخرش چه برنده 

باشی و چه بازنده...بازنده ای بيش نخواهی بود...

قماری که در پايانش بجای مشتی اسکناس چکشی

ردو بدل ميشود که برنده با آن بر دل بازنده ميکوبد...

چکشی که فقط خرد ميکند..و دست به دست منتقل ميشود

بازنده های قمار امروز شايد چکش به دستان قمار فردا باشند

خسته از جارو کردن خرده شيشه های دل...خسته از بريده شدن

دستم به دست اين خرده شيشه های مقدس...خسته از

مرهم گذاشتن بر اين زخم های کهنه،خسته از شنيدن

صدا در دل...که هر از گاه غريبه ای بر آن ميکوبد...خسته

از نوشتن نام اين رهگذران بر ديوار دلم با تيشهء عشق

خسته از پاک کردن نام اين رهگذران پس از رفتنشان از

اين سامان...خسته از کاروانسرا شدن دل و به زير سوال

رفتن عشق...

                                    خسته ام .. خستهء .. خسته